L LHOBO “ARREPENDIDO” ?
Ua beç un lhobo fui-se a cunfessar porque tenie muito pecado, muito pecado!...Pus yá habie quemido mais de mil canhonas i cordeiros.
Adespuis l cura renhiu-lo muito por haber feito tanta murte. I bai anton dou-le pur penitencia que solo podie comer arrate i meio de chicha pur die.
Anton l lhobo fui-se mui triste, nun sabendo cumo habie de ser deilhi para lantre. Solo arrate i meio de chicha pur die!...
Fui-se andando puls campos, andando, mui triste i bie ls ganados guardados puls pastores i cun muito perro, que l lhadrában i curríen atrás del.
L ganado tenie uns cordeiricos mui lindos, solo de dous meses, mui gordicos i dezie assi l lhobo:
-Si!... Si!...Cada un solo fai dues onças, nun bal la pena, pus you querie que tubisse la cunta cierta!...
Apuis de muito andar, yá lhebaba muita fame; yá se l’apegaba la barriga a las tripas i yá nun podie mais.
Apuis de muito andar, yá lhebaba muita fame; yá se l’apegaba la barriga a las tripas i yá nun podie mais.
Ancuntrou, anton, nun cerrado, ua burra cun burrico de trés semanas, que andaba a pacer.
L lhobo puso-se a beilar mui cuntento i a dezir assi pa la burra:
L lhobo puso-se a beilar mui cuntento i a dezir assi pa la burra:
-Mira!...Burrica!...Bou-te a comer!...Agora si bou a cumprir la penitencia, cumo me mandou l cura!...
-Ye mesmo justo, justico!...
-Un arrate la burra, meio l burrico!...
I comiu-los a dambos.























